özleri ışıl ışıldı. Bir elinde fırça , gülümseyerek sordu : “ Du yu sipik İngliş ?”
“Yees...” diye kahkaha attı genç kız , sonra da eğilip onun kıvırcık saçlarını okşadı.
Kaldırımdaki arkadaşı imrenerek onlara bakıyordu. Boya sandığına eğretice oturmuş, gözlerini genç kıza dikmişti. Dayanamayıp seslendi : “ Şanslısın yine. İşin iş.”

Elli beş yazıyor. Neyse az kaldı. Daha hızlı gidemem. Araçlar yoğunlaştı . Çoğu da kamyon , otobüs. Hava kararıyor.

alışıp didindi
..........ruhunu maddeye teslim etti
çalışıp didindi
..............madde ruhuna ihanet etti

diyerek dile getirdiğimiz ne çok yaşanmışlıklar vardır etrafımızda, bu insanların kazandıklarının yanında kaybettiklerinin muhasebesini yapmak bile faciayla sonuçlanır.

usma , buna da inandır beni. Odaymış ha! Kanmaya istekliyim yeter ki azıcık sen de savun. Yeni bir oyunun yine: Dediklerim gerçekleşiyor. Enine doğru çekiştirince genişliyor oda. Boyuna da itince, ooh ... Soluk alamıyordum. Sıra karanlıkta. Sonra da soğukta , nemde.

ayından dolu bir yudum aldı. Ilınmıştı. Elinde bardak , “Büyük bir kentin ,” diye fısıldadı , “daracık bir sokağındadır bütün yaşantım.” Bir içişte bardak yarılanmıştı. Kaşığıyla bardağın ağzını kapamaya çalışıyordu. Bırakır bırakmaz dengelenemeyen kaşık bardağın içine düştü. Sesi güçlendi ; “Bütün yaşantım , bütün!”

arşıya geçecektik. Elimi tuttu. Yadırgadığımı belli etmemeye çalışıyordum. İşlek bir yol değildi. Bıraksın istiyordum. Hiç değilse yolun öbür yakasına geçer geçmez bıraksın... Bırakmadı.